Ο υπαίθριος αρχαιολογικός χώρος των Δελφών έχει τρία σημεία: Το Ιερό, όπου οι Θησαυροί, ο Ναός του Απόλλωνα, το Θέατρο και το Στάδιο. Σε διαφορετικό χώρο είναι η Κασταλία Κρήνη. Και τέλος σε άλλο σημείο είναι ο Ναός της Προναίας Αθηνάς, η Θόλος και το Γυμνάσιο. 
Αυτός είναι βέβαια ο Ναός του Απόλλωνα. Είναι πωρολίθινος και πραγματικά μυστηριακός. Κάτω από τα ερείπια αυτά δίνονταν επί χρόνια οι σημαντικότεροι χρησμοί σε όλο τον ελλαδικό χώρο. Δεν υπάρχει κανείς να σας δείξει από πού ακριβώς κατέβαινε η Πυθία και σε ποια δωμάτια, όλα αυτά θα πρέπει να τα φανταστείτε κάπως. Όμως στην συγκεκριμένη τοποθεσία, δεν θα είναι καθόλου δύσκολο, πιστέψτε με!
Σε γενικές γραμμές η βόλτα στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών έχει ποδαρόδρομο, αν θέλετε να δείτε το όμορφο Στάδιο ψηλά. Ο χώρος κλείνει στις 15:00, αλλά θα σας απαγορεύσουν την άνοδο προς το Στάδιο ήδη από τις 14:30. Ο κακότροπος φύλακας που συνάντησα εγώ πάνω στο Στάδιο, φώναξε χαρακτριστικά να φύγουμε αμέσως "μη μας πάει για καμιά φθορά αρχαιοτήτων"! Ωραίος ο μάγκας; Ήταν βέβαια και Κυριακή των Απόκρεω και μπορεί να είχε κρανιωθεί που δούλευε αντί να είναι σπίτι του, αλλά ο τρόπος του ήταν απαράδεκτος. Εν πάσει περιπτώσει το Στάδιο θα σας αποζημιώσει για την ανάβαση. Είναι μια κρυμμένη σχεδόν τοποθεσία κάτω από το βράχο του βουνού. Στην πραγματικότητα δίνει την εντύπωση ότι σκαλίστηκε ο ίδιος ο βράχος για να φτιαχτεί. Πάντως ανεβαίνοντας δεν μπορείς να φαντστείς τι θα δεις, καθώς τίποτε στο τοπίο δεν προμηνύει το πλάτωμα του Σταδίου.
Αυτό είναι το Θέατρο φωτογραφημένο από ψηλά. Την Κασταλία Κρήνη μην περιμένετε να την δείτε, διότι θα απογοητευτείτε. Είναι κλειστή η είσοδος λόγω κινδύνου από κατολισθήσεις. Τώρα εγώ πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί τόσα χρόνια δεν έχει γίνει κάτι ώστε να είναι επισκέψιμη η πηγή, αλλά θα με πείτε κακιά. Βέβαια, αφού εδώ δεν έχει προσληφθεί ακόμη εποχιακό προσωπικό για να κλείνουν λιγάκι πιο αργά οι αρχαιολογικοί χώροι όλης της Ελλάδας, και οι συμβασιούχοι της Ακρόπολης είναι απλήρωτοι για μήνες, η Κασταλία μας πείραξε, που δεν είναι επισκέψιμη; Στο κάτω κάτω τι να δεις; Μια πηγή που τρέχει περί τα τρεις χιλιάδες χρόνια; Μάλλον στο Μουσείο έπρεπε να την στεγάσουν κι αυτήν, γιατί έτσι όπως πάμε θα εξαφανιστεί και τούτο το νεράκι. Πάντως το κελαρυστό νερό της Κασταλίας τρέχει ακόμη και σήμερα και μολονότι δεν βλέπεις την Κρήνη, το ακούς και το βλέπεις, και σου'ρχονται δάκρυα στα μάτια από το θαύμα τούτο της φύσης που έμεινε ανέγγιχτο τόσες χιλιάδες χρόνια. Το νερό της πηγής αυτής σε κάνει να νιώθεις ένα με τους προγόνους σου όλους και με το αίμα όλων των γενεών από την Πυθία ως σήμερα.
Αυτή είναι η Θόλος βέβαια. Είναι στο Ναό της Προναίας Αθηνάς, γι' αυτό μην περιμένετε να τα δείτε όλα σε ένα μέρος. Είπαμε, οι Δελφοί έχουν ποδαρόδρομο. Η Θόλος είναι εντυπωσιακή γιατί έχει αναστηλωθεί ένα μέρος της (αυτό που φαίνεται στη φωτό) κι έτσι είναι εύκολο να φανταστούμε πώς ήταν στην αρχαιότητα. Στον ίδιο χώρο θα δείτε το Γυμνάσιο που οι αθλητές των Πυθίων προετοιμάζονταν για να αγωνιστούν στο Στάδιο. Στην έξοδο του χώρου υπάρχει ένα "μαγαζάκι του τρόμου": Ένα θα σας πω: ένα φραπεδάκι (στο σέικερ μάλιστα) κι ένα κουτί cookies εφτά ευρώ! Με γειά μου! Αλλά ο φραπέ με νεράκι ντόπιο είναι άλλο φρούτο, έτσι; Τα αξίζει τα λεφτά του. Αν σας ρωτήσουν νεράκι εμφιαλωμένο ή της βρύσης (σιγά μη σας ρωτήσουν, ο τύπος του κυλικείου μου έκανε και χάρη που μου 'φτιαξε το φραπέ) να ζητήσετε της βρύσης. Έτσι για να θυμηθείτε τη γεύση του.Σας φιλώ! Εγώ αύριο θα πάω Καλαμάτα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου