Το απόγευμα κατηφόρισα τους δρόμους που το πρωί βλέπω μόνο πηγμένους την κίνηση, κι αν τους βλέπω κιόλας τρέχοντας κι εγώ. Ιπποκράτους, Χαριλάου Τρικούπη, Βουκουρεστίου, Σόλωνος (έψαχνα πάρκινγκ που και βράδυ Κυριακής είναι δύσκολο σπορ).
Κάθισα στο παλιό Ζόναρς, αλήθεια το λέει κανείς με το νέο του όνομα; Ήπια έναν από τους καλύτερους καπουτσίνο στην πόλη και βρήκα και λιγάκι ασύρματο δίκτυο για σερφάρισμα. Διάβασα ένα Velvet, από τα δωρεάν διανεμόμενα έντυπα περιοδικά της πόλης που μου αρέσει πολύ, και διαπίστωσα ότι όλη την εβδομάδα δουλεύω περιμένοντας το Σαββατοκύριακο, και το Σαββατοκύριακο δεν κάνω τίποτε γιατί θέλω να ξεκουραστώ απλώς...
Η δύση του ήλιου με βρήκε στην κορυφή του Λυκαβητού με τουρίστες και παιδάκια να χαζεύουν την τσιμεντούπολή μας. Μέτρησα τα σημεία πρασίνου και έφριξα. Αυτό που ονομάζουμε "κέντρο", δηλαδή Σύνταγμα-Εξάρχεια-Ομόνοια, δεν έχει ούτε ίχνος πρασινάδας...
Εδώ και ώρα έχω αράξει στο "Κόκκοι καφέ" γωνία Ασκληπιού και Διδότου και δοκιμάζω τη νέα μου 3G σύνδεση (πετάει...).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου