Τώρα δεν ακούω τίποτε στις ειδήσεις (βέβαια δεν ακούω ειδήσεις γενικώς...) αλλά νιώθω την βρώμα στο πετσί μου, στην ανάσα μου, στα ρουθούνια μου. Γιατί κανείς δεν μας λέει σε τι ποσοστό έχουν αυξηθεί οι ρύποι στο κέντρο της πόλης; Μήπως γιατί αν ξέραμε, αύριο το πρωί δεν θα πήγαινε κανείς στη δουλειά;
Κάθε άνοιξη ξοδεύω περίπου 500 ευρώ σε φυτά για τα μπαλκόνια μου στη Χαριλάου Τρικούπη, και το φθινόπωρο μετράω ελλείψεις. Τη μια μέρα τα βάζω στο μπαλκόνι καινούργια καινούργια, λαμπερά και αστραφτερά, ολοζώντανα, και την άλλη μέρα τα φύλλα τους είναι γεμάτα μαυρίλα από το καυσαέριο. Στην βδομάδα πάνω έχουν μαραζώσει, και ειδικά το καλοκαίρι με τον καύσωνα τα βλέπεις να ασφυκτιούν και να μαραίνονται σε δυο βδομάδες το πολύ.
Φαντάσου τώρα τι μπαίνει στα πνευμόνια μας. Ακόμη και το απόγευμα, όταν η κίνηση έχει θεωρητικά μειωθεί, περπατάς στο τρίγωνο του διαβόλου από Ομόνοια-Σόλωνος-Ιπποκράτους ως το Σύνταγμα, και σου'ρχεται να φορέσεις αντιασφυξιογόνα μάσκα.
Μα πώς γίνεται αυτό; Λες και βγάζουν τα κτήρια... Δεν μπορείς πια να περπατήσεις. Για να πάω από τη Χ.Τρικούπη ως το γυμναστήριό μου στο Σύνταγμα, προσπαθώ να περπατάω μόνο στους πεζοδρόμους, για να μην τρώω όλη την εξάτμιση στη μούρη και το θόρυβο. Θέλω κάποια ώρα παραπάνω βέβαια... Ανεβαίνω την Βαλτετσίου ως επάνω, βγαίνω στην Οκταβίου Μερλιέ, στρίβω και χώνομαι μέσα από τον πεζόδρομο του Εν Δελφοίς, περνάω απέναντι στο πεζοδρομάκι κάθετα της Σκουφά που βγάζει στη Νομική, διασχίζω το πλακόστρωτο -αναρωτιέμαι τι έργα κάνουν εκεί πάλι; να μην καταφέρουμε ποτέ να περπατήσουμε δηλαδή σε έναν κανονικό πεζόδρομο;- και βγαίνω στο Πανεπιστήμιο και στην Κοραή. Εντάξει, παίρνει και μισάωρο η διαδρομή αντί για τέταρτο, αλλά αλλιώς δεν γίνεται...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου