Μπορεί να ακούγεται λίγο μπανάλ, αλλά η παραλία στους Πάλους με τις θείτσες, τις γιαγιάδες, τα πιτσιρίκια και τα άλλα παραθαλάσσια ενδημικά είδη, μας κέρδισε τις απογευματινές ώρες και τις πολύ πρωινές, πριν τις δέκα. Έχει αρμυρίκια όμορφα και περιποιημένα, ντους και καμπίνες και WC παρακαλώ. Και παγκάκια για ρομαντζάδα. Μόλις αδειάσει από τον κόσμο, είναι όνειρο (όπως όλα τα μέρη εδώ που τα λέμε όταν αδειάσουν από κόσμο. Μόνο που στη Νίσυρο αυτό γίνεται εύκολα, γιατί γενικά... δεν έχει κόσμο).
Μετά ήταν και η παραλία που κάποτε ήταν η Λευκή Παραλία. Τώρα δεν είναι λευκή, και το γιατί να το ρωτήσετε εκεί, για να δείτε και το πνεύμα των ντόπιων. Είναι όμως ακόμη όμορφη, με αρμυρίκια και πανέμορφα νερά, ακόμη κι όταν έχει κυματάκι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου