Από τα Λουτρά της Νισύρου παίρνουμε τον δρόμο αριστερά όπως κοιτάμε τη θάλασσα κι όλο ευθεία (δεν έχει και πού αλλού να στρίψεις έτσι κι αλλιώς). Ο δρόμος σιγά σιγά ερημώνει. Εσύ αυτό που θα διαπιστώσεις είναι ότι το νησί αν ήθελε, θα ήταν όλο μια ανατολική παραλία, γιατί ανατολικά είναι πράγματι μια παραλία όλα του τα παράλια. Όμως όχι, δεν είναι αξιοποιημένη αυτή η πλευρά. Είναι έρημη, βρώμικη, οι ακτές (που είναι πράγματι ατελείωτες) είναι γεμάτες φύκια και φυσικά δεν υπάρχει γλυκό νεράκι να πιεις (εν είδει καντίνας ή περιπτέρου) σε ακτίνα χιλιομέτρων. Θα μπορούσε δηλαδή να είναι ειδυλλιακό, αλλά δεν είναι.
Και τότε πού πας; Μα στην Παχιά Άμμο φυσικά! Και πού πέφτει παιδιά η Παχιά Άμμος, αφού ο δρόμος τελειώνει ξαφνικά; Α, μετά έχει λίγο περπάτημα σου λένε όλοι. Εντάξει μου αρέσει το περπάτημα είπα κι εγώ και πήρα και το σκύλο. Αλλά αυτό που δε μου είπαν, είναι το πού ακριβώς ήταν αυτό το περπάτημα. Ήταν στο χείλος του γκρεμού λοιπόν, ένα δεκαλεπτάκι στο φρύδι ενός πέτρινου βράχου. Και το πέτρινο, όπως ξέρετε στη Νίσυρο είναι ευφημισμός, γιατί στα περισσότερα μέρη, πέτρα εννοούμε εκεί την ελαφρόπετρα. Και τι κακό έχει ρε παιδιά η ελαφρόπετρα; Α, κανένα, απλώς τρίβεται εκεί που περπατάς. Δηλαδή ένα δεκαλεπτάκι σκαρφαλώνεις σε ένα μονοπάτι φαρδύ όσο τα δυο σου πόδια μαζί (δηλαδή το πλάτος εννοώ ότι είναι όσο το πλάτος των δυο πατουσών του ανθρώπου αν κολλήσεις τα πόδια σου, όχι αν τα ανοίξεις σαν τον τσάρλιν Τσάπλιν). 
Ε, δε σου χρειάζεται και περισσότερο, αφού μια πατούσα κολλάς κάθε φορά στο έδαφος, μία μπρος, μία πίσω, ε, φτάνει για να περάσεις. Κάτω δεν κοιτάς γιατί έχει βράχια και θάλασσα κι είσαι σε ύψος. Κοιτάς μπροστά, και κολλάς στο τοίχωμα του βράχου, γιατί είπαμε, το μονοπάτι είναι από τριμμένη ελαφρόπετρα, και γκρεμίζεται όσο το πατάς.
Ναι αλλά πού φτάνεις; Εδώ! Η Παχιά Άμμος τον Ιούνιο είναι ό,τι μπορεί να ονειρεύεται ένα κουρασμένο μάτι κι ένα ταλαιπωρημένο κορμί. Μια μεγάλη παραλία, με σκούρο λεπτό βοτσαλάκι, πολύ φαρδιά και πολύ βαθιά προς το εσωτερικό του νησιού, και βέβαια έρημη -τον Ιούνιο τουλάχιστον. Κι όταν λέμε έρημη, το εννοούμε, βγάζεις τα ρούχα σου κι ο άλλος παραθεριστής εκεί που βρίσκεται δεν βλέπει να σε ξεχωρίσει αν είσαι ντυμένος ή γυμνός. Τα νερά φυσικά είναι υπέροχα, σε ηφαιστειογενές νησί είσαι, και το τοπίο μαγικό, αποκλείεται να φύγεις πριν βραδιάσει.
Καλό είναι να μην πας κιόλας βέβαια πριν πέσει λιγάκι ο ήλιος γιατί η παραλία δεν έχει σκιά πουθενά. Βέβαια έχει έναν αμμόλοφο και πίσω από αυτόν ο Νίκος μου είπε ότι έχει δέντρα και κατασκηνωτές αλλά εγώ τίποτε δεν είδα. Πάντως έχει τόση ζέστη μέχρι να φτάσεις, που το σκυλί τα έπαιξε τελείως. Λέω κι εγώ τι έπαθε ο σκύλος και δεν θέλει να περπατήσει για να φτάσει ενώ χαίρεται όταν είναι εκεί; Απλώς καίγεται! Κατά τα άλλα: Τη συστήνουμε ανεπιφύλακτα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου