Το λιμάνι της Νισύρου

Είναι το κέντρο όλων των διαδρομών και δραστηριοτήτων. Εδώ στο Μανδράκι, βγαίνει ο κόσμος το βράδυ, από εδώ ξεκινάνε και τα τοπικά λεωφορεία για όλες τις παραλίες. Στο βάθος δεξιά στη θάλασσα είναι το Γυαλί, ένα νησάκι που βγάζει ελαφρόπετρα και οψιδιανό, ενώ γύρω του άλλες μικρές βραχονησίδες. Ευθεία απέναντι είναι η Κως. Και πολύ μα πολύ κοντά τα τουρικά ανατολικά παράλια.

Αυτό είναι το Μανδράκι από ψηλά. Είναι γραφικός οικισμός, ζωντανός και η εγκατάλειψη που χαρακτηρίζει το νησί δεν φαίνεται και πολύ εδώ. Κάθε μέρα το καλοκαίρι καταφτάνουν πλοία με τουρίστες από την Κω, οι οποίοι παραδόξως δεν κινούνται σε όλο το νησί, παρά μόνο στο λιμάνι και το ηφαίστειο. Αν περπατήσει κανείς παραλιακά θα βγει στην μαύρη παραλία, τους Χοχλάκους. Είναι μια άγρια κάπως αλλά πολύ αγαπητή στον κόσμο παραλία με μαύρα μεγάλα βότσαλα. Αν έχει ήλιο η ζέστη είναι φυσικά ανυπόφορη. Αν έχει κύμα, η παραλία γίνεται λίγο τρομακτική. Όμως η διαδρομή για να φτάσεις εκεί σου χαρίζει μερικές από τις πιο όμορφες εικόνες του νησιού. Από το Μανδράκι μποεί κανείς να επισκεφτεί το Κάστρο, τον ψηλότερο οικισμό δηλαδή του Μανδρακίου με το κάστρο, και το Μοναστήρι της Παναγίας Σπηλιανής. Αν πάτε απόγευμα η θέα στη δύση του ήλιου είναι μοναδική.

Μέσα στα σοκάκια του το Μανδράκι είναι όμορφο και πιο όμορφα ακόμη είναι τα πανάκριβα πλέον σπίτια του, που τα αγοράζουν εργολάβοι της κακιάς ώρας και από πέτρινα με ένα μέτρο τοίχο, τα φτιάχνουν τσιμεντένια κλουβιά. Οι Νισυριώτες συνήθιζαν να αξιοποιούν το μαύρο βοτσαλάκι για να φτιάχνουν τις αυλές και τα σκαλιά των σπιτιών τους, και το αποτέλεσμα είναι πράγματι καλλιτεχνικό. Έτσι είναι φτιαγμένα και τα σκαλιά που οδηγούν στην Παναγία Σπηλιανή, έτσι είναι φτιαγμένη κι η αυλή του Δημαρχείου, και πολλές αυλές παλιών σπιτιών.

Καλά όλα αυτά θα μου πείτε, φαΐ έχει; Ε, λοιπόν η Νίσυρος το έχει ρίξει τόσο στον τουρισμό, που από ντόπια προϊόντα δεν θα βρείτε κολυμπηθρόξυλο. και μην ακούσω για την σουμάδα πια, γιατί καμιά δεν είδα να την φτιάχνει, από την Κω έρχεται και τούτη. Θα βρείτε μόνο κάππαρη, η οποία φυτρώνει παραδόξως παντού στο νησί, άντε και κανένα τυράκι ντόπιο, αν πετύχετε στις καλές της της ταβερνιάρισα, γιατί για να αγοράσετε, σίγουρα δεν θα βρείτε. Και από φαΐ... κατάψυξη και φούρνος μικροκυμάτων. Μουσακάς, παστίτσιο και τα ρέστα... 15 μέρες φάγαμε μόνο στο Captains στους Πάλους, στην Άννα. Γιατί όπου αλλού δοκιμάσαμε ήταν σαν να είσαι στην Αθήνα, στα καλά καθούμενα. Μεγάλη εξαίρεση το υπέροχο κατσικάκι στην είσοδο στα Νίκεια, απέναντι από το ηφαιστειολογικό μουσείο. Θέα, καθαριότητα, νοστιμιά και καλές τιμές!