Πριν από το χειρουργείο

όχι δεν είμαι ντυμένη στρουμφάκι τις Απόκριες. Κάθε άλλο. Είμαι έτοιμη να χειρουργηθώ στο Ιατρικό Κέντρο.
Κι αν χαμογελάω, είναι γιατί πριν βρεθώ στο Ιατρικό Κέντρο και στα έμπειρα χέρια του κ. Κωνσταντινίδη που με χειρούργησε και περπάτησα την ίδια μέρα, βρέθηκα στο Γενικό Κρατικό και παρά λίγο θα ήμουνα χασαποκομμένη σα να 'χα γεννήσει με καισαρική για μια εξωμήτριο.

Με δυο λόγια: Με έναν ασυνήθιστα δυνατό πόνο στην κοιλιά κάτω δεξιά μια ωραία Δευτέρα, πήγα μόνη μου στο Γενικό Κρατικό, γιατί έμοιαζε ο πόνος με σκωληκοειδίτιδα. Στα επείγοντα με ψηλαφήσανε, με εξετάσανε και σκωληκοειδίτιδα δεν τους έμοιαζε. Μου κάνανε τεστ εγκυμοσύνης για να με στείλουν για ακτινογραφίες και βγήκε θετικό. Για μένα από εκεί και πέρα ήτανε φως φανάρι ότι δεν πήγαινε κάτι καθόλου καλά, αφού μια εγκυμοσύνη που ξεκινάει με αίμα και οξύ πόνο δεν προμηνύεται καλή. Εξετάσεις: Μέτρηση της χοριακής μου, που για τις εβδομάδες που αντιστοιχούσαν στην εγκυμοσύνη μου, δεν ήταν ικανοποιητικά υψηλή, αλλά ούτε και τελείως χαμηλή.

Πρέπει να σημειώσω ότι το Γενικό Κρατικό δεν έχει μαιευτική κλινική, αλλά μόνο γυναικολογική, πράγμα που σημαίνει ότι πολύ κακώς παρέμεινα εκεί, με ένα μαιευτικό πρόβλημα. Όμως οι γιατροί της γυναικολογικής κλινικής είναι όλοι νέοι, πολύ ανθρώπινοι, καλοί επιστήμονες και προσεκτικοί στη δουλειά τους. Οι συνθήκες εργασίας τους είναι ταπεινές για τις προθέσεις τους και το ενδιαφέρον που δείχνουν σε κάθε έναν ασθενή. Δουλεύουν υπερβολικές ώρες, οι εφημερίες τους είναι εξαντλητικές και τα περιστατικά που συναντούν αναρίθμητα.

Στην περίπτωσή μου εξάντλησαν κάθε πιθανότητα ομαλής έκβασης της εγκυμοσύνης πριν αποφασίσουν να με στείλουν στο χειρουργείο. Με κράτησαν μέσα για νοσηλεία επειδή μια υποτροπή θα ήταν επικίνδυνη (το σπάσιμο μιας εξωμητρίου κύησης στην σάλπιγγα ευθύνεται για ένα μεγάλο ποσοστό θανάτων γυναικών στα πρώτα στάδια εγκυμοσύνης) και μετρούσαν υπομονετικά χοριακές και αιματοκρίτες.

ΌΜΩΣ: Οποιαδήποτε ιατρική φροντίδα σε ένα χειρουργικό περιστατικό είναι εντελώς ανεπαρκής και άχρηστη, όταν το χειρουργείο του Νοσοκομείου βρίσκεται στο Μεσαίωνα. Τι εννοώ με αυτό: Πολύ σύντομα μου έγινε σαφές από τους γιατρούς του Γενικού Κρατικού, ότι η επέμβαση θα γινόταν με ανοιχτό χειρουργείο, μολονότι μια εξωμήτριος κύηση αντιμετωπίζεται πλέον με λαπαροσκοπική χειρουργική, της οποίας τα πλεονεκτήματα είναι σημαντικά.
Σημειώνω τα πιο εμφανή: Ο ασθενής συνέρχεται μέσα σε λίγες ώρες, περπατάει την ίδια ή την επόμενη ημέρα και το πολύ σε τρεις μέρες (εγώ σε δύο) πάει σπιτάκι του περπατώντας σαν να μη χειρουργήθηκε ποτέ. Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι αστείος (σαν να έχετε κάνει απότομα πολλούς κοιλιακούς), περνάει σε 5-6 ημέρες, και σου αφήνει τρεις γρατζουνιές (κυριολεκτικά) μήκους 1-2 εκατοστών στην κοιλιά.

Όσες γυναίκες έχουν γεννήσει με καισαρική, ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει αντίθετα το ανοιχτό χειρουργείο. Απίστευτο πόνο, 10-15 εκατοστά τομή που δεν σβήνει, και ακόμη χειρότερα, ραμμένο εσωτερικό κοιλιάς χύμα, δηλαδή μύες, τοιχώματα φύρδην μύγδην ραμμένα, γεγονός που δημιουργεί συμφύσεις αργά ή γρήγορα στην περιοχή.

Ευτυχώς που ο καλός μου σύζυγος με περισσή φροντίδα και ψυχραιμία αντιλαμβανόμενος ότι με προορίζουν για ανοιχτή επέμβαση, έκατσε και ξενύχτησε στο ίντερνετ να μάθει τι ενδείκνυται στην επέμβαση εξωμητρίου, ποιοι γιατροί την κάνουν λαπαροσκοπικά στην Ελλάδα, ποιο είναι το καλύτερο νοσοκομείο κ.τ.λ. Και ήρθε την άλλη μέρα και μου είπε: "Δεν μπορώ να φανταστώ το κορίτσι μου, που είναι κολυμβήτρια, να έχει ραμμένη κοιλιά με τομή και να πονάει ή να μην μπορεί να κολυμπήσει ξανά" και είχε ήδη κανονίσει να μεταφερθώ στο Ιατρικό Κέντρο για να με χειρουργήσει ο κ. Κωνσταντινίδης.

Χειρουργήθηκα αμέσως, και όπως χαρακτηριστικά μου είπε ο γιατρός μου, αν ήξερα σε τι κατάσταση ήμουνα, δεν θα είχα τολμήσει να φύγω από το Γενικό Κρατικό, γιατί δεν προλάβαινα. Εγώ όμως σκέφτομαι ακόμη και τώρα, ότι αν ήξερα σε τι κατάσταση ήμουνα, θα είχα φύγει νωρίτερα. Φυσικά μου αφαίρεσαν τη σάλπιγγα που είχε ήδη καταστραφεί.
Χειρυργήθηκα Δευτέρα αργά το απόγευμα, την Τρίτη το πρωί σηκώθηκα και περπάτησα σιγά σιγά, και μέχρι το βράδυ δεν πιανόμουν. Την Τετάρτη πήγα σπίτι μου και μετά από λίγες ημέρες έβγαλα τα τσιρότα που είχα στις πληγές, και διαπίστωσα ότι δεν είχα ούτε ράμματα.
Σήμερα το θυμάμαι σα να συνέβη σε κάποιον άλλο, και μόνο οι γρατζουνιές μου όσο υπάρχουν ακόμη μου πιστοποιούν ότι εγώ το πέρασα αυτό. Γιατί από τα χέρια του κ. Κωνσταντινίδη βγήκα όσο ακέραια μπήκα στο χειρουργείο και με έντονη την αίσθηση ότι σεβάστηκαν το σώμα μου κι εμένα.
Γι' αυτό όποια κοπέλα αντιμετωπίσει πρόβλημα ανάλογο, μη διστάσετε να μου στείλετε post. Θα επικοινωνήσω και θα σας πω αναλυτικά ό,τι έμαθα, και θα σας παραπέμψω όπου μου φέρθηκαν καλά.