Λεπτομέρειες αχρείαστες να είναι:

Εξωμήτριος Κύηση. Με ένα google θα βρείτε πολλές πληροφορίες. Κάποια link έδωσα στο προηγούμενο post.

Ο καλός μου σύζυγος, δεν έψαξε όμως μόνο την εξωμήτριο, αλλά και τη λαπαροσκοπική χειρουργική. Γιατί επιτέλους έχουμε 2008 και η επιστήμη είναι πράγματι μπροστά! Εμένα λοιπόν με έσωσε η αγάπη και η φροντίδα του, αλλά και η εμπειρία του στο ίντερνετ. Γιατί κάθησε και έψαξε ένα ολόκληρο βράδυ Κυριακής μόνος του στο σπίτι, ενώ εγώ ετοιμαζόμουν να χειρουργηθώ στο Γενικό Κρατικό, προσπαθώντας να με γλιτώσει από ένα ανοιχτό χειρουργείο.
Βάλτε λοιπόν στο google "laparoscopy VS open surgery" και διαβάστε. Ο Νίκος μου λέει ότι αυτό τον έπεισε, ότι μπορούσα και έπρεπε να χειρουργηθώ λαπαροσκοπικά και άρχισε να ψάχνει ποιοι γιατροί και νοσοκομεία έχουν την μεγαλύτερη πείρα.

Στην Αθήνα λοιπόν τέτοιου είδους επεμβάσεις κάνει το Ιατρικό Κέντρο και άλλα μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές, ενώ όπως έμαθα αργότερα, και το Έλενα και το Αλεξάνδρα κάνουν λαπαροσκοπικές γυναικολογικές επεμβάσεις. Εγώ έτυχε να έχω γιατρό και στο Αλεξάνδρα, αλλά στην ατάκα "ναι, πρέπει να χειρουργηθείς, αλλά κάτσε να δούμε πότε γίνεται, γιατί είναι κρίμα να πας για ανοιχτό χειρουργείο, να την κάνουμε λαπαροσκοπικά καλύτερα, ε, τι λες;" έφυγα τρέχοντας. Η γιατρός που μου τα είπε αυτά, θεωρώ ότι θα πρέπει να γνώριζε ότι η περίπτωσή μου δεν ήταν και για καθυστέρηση ακριβώς.

Γιατροί που βρήκαμε αν και δεν επιλέξαμε: Ο κ. Παράσχος, o κ. Νικολουδάκης, ο κ. Καπετανάκης.

Εγώ χειρουργήθηκα από τον κ. Κωνσταντίνο Κωνσταντινίδη. Ό,τι και να πω θα είναι λίγο για την εμπειρία, το ήθος και την επιστημονική κατάρτιση αυτού του ανθρώπου. Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι βγαίνοντας από το χειρουργείο και μέχρι σήμερα, ένιωσα παραδόξως ακέραια (μολονότι μου είχε αφαιρεθεί για πρώτη φορά στη ζωή μου κάτι από μένα, μία σάλπιγγα) και έχω την σαφή αίσθηση ότι σεβάστηκε το σώμα μου σαν να μην με ακούμπησε χέρι. Μπορεί σε όσους δεν έχουν υποβληθεί σε καμιά επέμβαση αυτό να μη λέει τίποτε, όμως όσοι έχουν περάσει χειρουργείο, ξέρουν ότι αυτό δεν είναι απλώς σπάνιο. Είναι απίθανο. Βγαίνοντας από το χειρουργείο, νιώθεις πάντα ότι κάποιος έβαλε χέρι στο κορμί σου. Ότι σε έθιξαν, σε ενόχλησαν, επενέβησαν πάνω σου. Εγώ λοιπόν ένιωσα ότι κοιμήθηκα (ο αναισθησιολόγος με χαιρέτησε φιλικά με την ένεση, "έλα γεια σου τώρα, θα τα πούμε μετά"), και ξύπνησα μαγικά ανακουφισμένη.

Βέβαια πρέπει να πω ότι ο κάθε ασθενής πρέπει να ερευνήσει μόνος του, και να επιλέξει τον γιατρό που ταιριάζει στην περίπτωσή του. Εγώ παραθέτω μόνο την έρευνα και την εμπειρία μου.