Σύντομο ημερολόγιο χειρουργικού περιστατικού

- Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 10:00 με πιάνει οξύς πόνος δεξιά χαμηλά στην κοιλιά.
- Νομίζω πως έχω σκωληκοειδίτιδα και σπεύδω στο Γενικό Κρατικό στα επείγοντα. Ο πόνος εντωμεταξύ γίνεται τόσο οξύς που τα γόνατά μου τρέμουν, ιδρώνω και δεν υπάρχει καμία στάση που να με ανακουφίζει.
- Στα επείγοντα διαπιστώνουν ότι δεν πρόκειται για σκωληκοειδίτιδα και μου κάνουν τεστ εγκυμοσύνης πριν με στείλουν για ακτινογραφίες. Η μικρούλα γιατρίνα έχει ήδη υποψιαστεί την περίπτωση της εξωμητρίου, μολονότι εγώ αποκλείω το ενδεχόμενο της εγκυμοσύνης.
- 13:00 Το τεστ εγκυμοσύνης είναι θετικό, αλλά η χοριακή μου βρίσκεται κάπου στις 420 μονάδες, σαφώς έγκυος δηλαδή, αλλά για την εβδομάδα που προκύπτει με βάση την τελευταία μου περίοδο, η εξίσωση δεν βγαίνει. Οι γιατροί θεωρούν την χοριακή χαμηλή. Με παραπέμπουν σε υπέρηχο, αλλά δε φαίνεται τίποτε πέρα από ένα ωχρό σωμάτιο. Ο πόνος περνάει στο μεταξύ.
- Με στέλνουν σπίτι και μου ζητάνε να επαναλάβω τις εξετάσεις σε 2 ημέρες.
- Τετάρτη 15/10 κάνω ξανά εξετάσεις (χοριακή και υπέρηχο) στο Γενικό Κρατικό. Ο υπέρηχος δεν δείχνει τίποτε, η χοριακή ανεβαίνει στις 850 μονάδες, που και πάλι οι γιατροί δεν κρίνουν επαρκείς για υγιή εγκυμοσύνη. Μου ζητάνε να έρθω την Παρασκευή.
- Την Παρασκευή το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο, και μου λένε να έρθω τη Δευτέρα.
- Σάββατο πρωί 18/10 έχω αγωνία και δεν μπορώ να περιμένω ως τη Δευτέρα. Ξαναπάω στο Γενικό Κρατικό και επαναλαμβάνω τις εξετάσεις. Η κατάστασή μου κρίνεται κρίσιμη σήμερα και προτιμούν να με κρατήσουν για νοσηλεία για ασφάλεια. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι βάζω την απαίσια πεταλούδα στο χέρι και μένω νηστική, δηλαδή έτοιμη για χειρουργείο. Ανάμεσα στους γυναικολόγους του ΓΚ είναι μια γυναίκα. Εγώ ακόμη θεωρώ ότι η χοριακή μου δεν είναι και τόσο ανησυχητική, και οι γιατροί δεν έχουν αποκλείσει την περίπτωση της ομαλής εξέλιξης. Η γυναίκα βλέπει τις τιμές της χοριακής και με κοιτάζει σα να έρχομαι από άλλο πλανήτη. Είναι σαφές κατά τη γνώμη της ότι για ομαλή εγκυμοσύνη μια φορά δεν πρόκειται. Οι ελπίδες μου εξανεμίζονται.
- Εισαγωγή και Σάββατο, Κυριακή μια από τα ίδια, ακίνητη εγώ στο κρεββάτι. Την Κυριακή το βράδυ κάνω μια βόλτα, κάπου 50 μέτρα και ο πόνος που εντωμεταξύ έχει εξαφανιστεί, εμφανίζεται οξύς. Οι γιατροί έχουν καταστήσει σαφές ότι το χειρουργείο μου θα είναι ανοιχτό και με ετοιμάζουν για Δευτέρα πρωί, αν οι εξετάσεις μου δεν είναι καλές.
- Δίπλα μου ένα κορίτσι είκοσι ετών Αλβανή, έχει περάσει ανοιχτό γυναικολογικό χειρουργείο για μια κύστη. Μια εβδομάδα μετά υποφέρει ακόμη από τον πόνο, και από όσο μπορώ να δω, το κάλυμμα της τομής της φτάνει από τη μια άκρη του κορμιού στην άλλη.
- Δευτέρα πρωί στη διπλανή μου αφαιρούνε ράμματα. Ο Νίκος έρχεται στο νοσοκομείο έχοντας ήδη κανονίσει να με μεταφέρει στο Ιατρικό Κέντρο για να υποβληθώ σε λαπαροσκόπηση.
- Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο, όλοι στο Γενικό Κρατικό σπεύδουν να κάνουν τις εξετάσεις νωρίτερα. Μέχρι τις 11:00 έχω κάνει έναν υπέρηχο στον οποίο διακρίνεται η εξωμήτριος, και μια χοριακή, η οποία πλέον δεν χρησιμεύει σε τίποτε.
- Μέχρι το μεσημεράκι έχω μπει στο Ιατρικό, και υποβάλλομαι στην επέμβαση στις 17:00 το απόγευμα.
- Τα χειρουργεία είναι μελίσσι στο Ιατρικό. Μπλε και πράσινες χειρουργικές ρόμπες πηγαινοέρχονται βιαστικά και μεθοδικά. Εγώ επειδή δεν πονάω αλλά έχω μια αγωνία όπως και να το κάνεις, χαμογελάω σε όλους. Περιμένω ξαπλωμένη στο φορείο μου για λίγα λεπτά σε έναν διάδρομο και σκέφτομαι ότι δεν έχω φτύσει την τσιχλίτσα μου. Με πιάνει μια αγωνία μην ξεχάσω να την φτύσω και πνιγώ μες την αναισθησία μου.
- Ξαπλώνω στο χειρουργικό τραπέζι. Ο αναισθησιολόγος είναι στο κεφάλι μου, του λέω "γιατρέ μου να ξυπνήσω, ε;" και μου γελάει. Βρίσκω μια γλυκιά νοσοκόμα και της χώνω την τσιχλίτσα στο χέρι με το πλαστικό γάντι. Με πειράζουν όλοι, τους γελάω κι εγώ, έρχεται ο βοηθός του χειρουργού, τον ρωτάω ποιος θα με χειρουργήσει και ακούω τον αναισθησιολόγο να δίνει τις ποσότητες στη βοηθό του που μου ζητάει το χέρι για την ένεση. "Γεια σου, τώρα, θα τα πούμε μετά" μου λέει, "γεια σας" λέω σε όλους και νιώθω το κεφάλι μου να γεμίζει με κάτι που με κοιμίζει.
-Ξυπνάω μάλλον από το τράνταγμα της μεταφοράς μου από το χειρουργικό τραπέζι στο φορείο. Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι έχω ανοιχτά μάτια, αντίληψη και αισθάνομαι όλο μου το σώμα, άρα όλα καλά μέχρι εδώ. Κρυώνω. Με ανεβάζουν επάνω και βλέπω τις επισκέπτριες της διπλανής μου ασθενούς στο θάλαμο, έξω από το δωμάτιό μας. Τις κοιτάω, "λείπω ώρα;" τις ρωτάω "ε, ναι, όχι και πολλή όμως" μου λένε και μου χαμογελάνε. Δεν βλέπω πουθενά το Νίκο, και αν είχα το κουράγιο θα του θύμωνα ευχαρίστως, σκέφτομαι ότι κάπου θα έχει κολλήσει μέσα στο νοσοκομείο. (τον αδικώ, γιατί είναι στην ενημέρωση από το χειρουργό μου).
- Κοιμάμαι, ξυπνάω, δεν με αφήνουν να πιω νερό, αλλά εγώ μέχρι το βράδυ έχω συνέλθει τελείως.
- Τρίτη πρωί, μου λένε να σηκωθώ. Δεν είναι αδύνατο, αλλά είναι δύσκολο. Πονάει η κοιλιά μου σα να έχω κάνει απότομα πολλούς κοιλιακούς. Σηκώνομαι μέχρι την τουαλέτα. Μέχρι το βράδυ κάνω βολτίτσες όλο και πιο θαραλέες.
- Τετάρτη 22/10 τρώω επιτέλους φαγητό. Πολύ φαγητό. Τριγυρνάω στο διάδρομο και ο πόνος μειώνεται.
- Πέμπτη πρωί κάνω μπάνιο με τη βοήθεια του Νίκου, ντύνομαι, στολίζομαι, πάω να βρω το γιατρό μου στο άλλο κτίριο του Ιατρικού για να τον ευχαριστήσω, και φεύγω με το αυτοκινητάκι και τον αγαπημένο μου για σπίτι.
- Μια εβδομάδα αργότερα (εννοείται ότι δουλεύω κανονικά) πάω για να μου αφαιρέσουν τα τσιρότα από τις εισόδους της λαπαροσκόπησης. Και, ω, δεν έχω ράμματα! Οι τομές έχουν μήκος 1-2 εκ., είναι μια στον αφαλό, μια αριστερά και μια στην αρχή της ήβης. Δυο μήνες μετά φαίνονται ακόμη αλλά λιγότερο.